Informatie over lasergamen

Ons lasergame avontuur.

Door elhopo op donderdag 9 augustus 2018 00:00 - Reacties (10)
Categorie: Lasergame, Views: 2.089

Het zal zo rond de zomer van 1992 geweest zijn, dat de eerste Lasergame arena’s in Nederland kwamen. Als student mocht ik altijd en overal gratis reizen met het OV, en dus besloot ik met wat vrienden om wat arena’s te gaan bekijken. Als eerste gingen we naar Amsterdam. De Lasergame arena daar was in een of andere kelder, en het geheel stelde denk ik niet zoveel voor, maar het Lasergamen zelf was echt super leuk. Na een paar potjes gespeeld te hebben gingen we weer naar huis en besloten we andere hallen eens te bekijken. We zijn vervolgen in Zandvoort, Scheveningen en Utrecht geweest en overal was het dikke pret.

Ik had toen een weekend en vakantiebaantje in de bioscoop en ik kon goed opschieten met de eigenaren. Ik vertelde ze over het Lasergamen, en zij wilden het ook wel eens zien. Met zijn drieŽn zijn we toen in Amsterdam wezen kijken, en zij wilden wel eens weten hoe de techniek in elkaar zat. De jongen die het spel begeleidde zat wel wat raar te kijken toen hij ons in een hoek zag zitten terwijl wij uitgebreid de pakken bestudeerden. De laser scheen er niet veel toe te doen, en de techniek leek verder niet al te ingewikkeld. Onderweg naar huis fantaseerden we hoe we zelf zoiets konden opzetten. Althans, ik dacht dat we fantaseerden, want achteraf bleken de plannen wel erg serieus te zijn!

Eenmaal teruggekomen hadden we via via uitgevonden dat er een systeem uit AustraliŽ was, waarbij je je aan erg strenge voorwaarden moest houden, en best wel veel geld moest afstaan als een soort van huur. De bioscoop eigenaren waren wat vrije types en hielden niet zo van strenge voorwaarden. Ik zat toen op een technische computeropleiding waar we onder andere ook leerden programmeren met microcontrollers, de Intel 8031, een soort mini alles in 1 computertje wat bijvoorbeeld wordt gebruikt voor de besturing van videorecorders en magnetrons en zo. Ik opperde dat we wellicht wat zelf konden maken, en daar hadden de mannen wel oren naar.
Zo gezegd zo gedaan, en een paar dagen later was ik al druk aan het programmeren om te zien wat we precies wilden hebben. Dat programmeren ging toen in Assembly, en daarna kon je het programma op een EEprom bakken. Die priktje je dan naast je processor en dan kon je zien of alles een beetje werkte. Toen wat componenten erbij gezocht. Als je schiet verstuur je een infra rood code, net als bij een afstandsbediening. …ťn van de directeuren was erg technisch en die had nog wel wat liggen. Het werd een Philips IC, wat 5 bits kon versturen. Dit gaf ons 32 mogelijkheden, wat ons wel voldoende leek. 20 Lasergame pakken, starten van een spel, stoppen van een spel, misschien nog wat mijnen.. Met een lensje konden we de infrarood straal mooi focussen, dus moest je echt wel mikken om iemand te raken.

Dan hadden we een geweer nodig. Bij de lokale speelgoedwinkel hadden ze een leuk modelletje, en het leek erop dat we die wel aardig konden verbouwen. De eigenaresse stond wel wat gek te kijken toen we er meteen 20 bestelde, en ook nog eens 20 sleutelhangertjes met schietgeluidjes. Die konden we mooi inbouwen in het pak en daarmee geluiden produceren

Toen de laser. Via een bevriende eigenaar van een elektronica winkel wat laserpointers gekocht. Met wat gepruts kregen we die netjes in het geweer. Met een 4 aderig telefoonkabeltje koppelden we het geweer aan het pak, en het begon al ergens op te lijken.

In de Electuur hadden we een schemaatje voor een looplichtje gevonden, wat we leuk konden gebruiken voor het pak. Hiervoor heb ik heel wat bandkabels gesoldeerd, maar het effect was best leuk!

Toen het pak. Waar monteer je alles op? Na lang zoeken en denken kwam de andere eigenaar, die best commercieel was met 20 beschermingsharnassen voor motorcrossen op de proppen, en 50 meter transparante slang voor melkmachines! Die slang maakten we met tie-wraps vast aan het pak en schoven daar de bandkabel met het looplichtje in, samen met de infrarood ontvangers op de schouders en aan de voorkant. Op de achterkant een project box met 5 D-cel oplaadbare batterijen (die waren opgekocht van een partij afgekeurde noodverlichtingen), en de elektronica.

Toen nog communiceren met een computer. Dat moest serieel gebeuren, en ons leek het het handigst om de zender op een infrarood led te koppelen, en de ontvangen op een infrarood ontvanger. Na wat gepruts werkte dat best aardig, en we hadden bedacht om continu de paknummers uit te sturen en zodra iemand onder de zender / ontvanger doorliep te reageren op het nummer, en dan door te sturen hoe vaak je geschoten had en door welke paknummers je was geraakt. Omdat ik ook druk was met school had iemand anders intussen het ontwikkelwerk voor de microcontroller overgenomen, en een mooi printje laten maken, gebaseerd op de 80535. Dit is familie van de 8031, met wat meer in- en uitgangen. Om de namen in te voeren en te communiceren hadden we ook een PC programmaatje nodig, en een andere medewerker van de bioscoop en een vriend van me hebben wat in Turbo Pascal gemaakt om dat deel te dekken.

Ook wilden we de score laten zien op een groot scherm, dus moesten we daar wat voor bedenken. We konden en wilden dat niet op dezelfde PC doen, dus werd dat een aparte PC. Met Novell Lite hebben we toen een netwerkje gemaakt, en via een aparte PC liet ik de score’s zien als die beschikbaar waren. Om ook wat anders te kunnen laten zien hadden we aan de printerpoort een sturing gemaakt waarmee een videorecorder bediend kon worden. Als er geen score’s waren werd een instructiefilmpje getoond en anders de score’s. Binnen een paar maanden was alles klaar.

De bioscoop eigenaren hadden een hal op een industrie terrein gehuurd, om onder andere bioscoop apparatuur te verkopen en de administratie te doen. We hebben in die hal overal houten schotten neergezet en alles zwart geverfd. Toen wat blacklight TL’s opgehangen en een rookmachine. Met fluoriserende verf en stickers wat accenten aangebracht, en klaar waren we!

We hadden er niet veel ruchtbaarheid aan gegeven, maar zo langzamerhand kwamen er wat mensen kijken en spelen. Dat werden er steeds meer, en zo af en toe hadden we zelfs alle pakken in gebruik! Zo af en toe ging er wat fout met de communicatie. Hiervoor hadden we de random functie bedacht Als een score niet goed binnenkwam berekenden we een soort gemiddelde. Nooit klachten over gehad!

Helaas, aan al het goede komt een eind. Na een paar maanden kwam de gemeente erachter dat we een lasergame hal hadden, en volgens het bestemmingsplan mocht dat niet op het industrieterrein. Hadden de eigenaren geen rekening mee gehouden. Alles werd toen maar weer afgebroken en opgeborgen. De hal was eigenlijk ook weer nodig voor de verkoop van bioscoop apparatuur. Later is alles verkocht aan iemand die het op elektrische karts wou verkopen en zo een soort van tanks in het donker wou maken. Helaas is dat nooit echt van de grond gekomen…

Volgende keer zal ik vertellen hoe ik met de huidige techniek een professioneel lasergame systeem zou maken. Ik heb er in het verleden veel aan gedacht, maar ik heb nu niet meer de behoefte om dat te maken, wellicht kan iemand anders er wat mee of is het in ieder geval interessant om te zien hoe nou zoiets werkt.

Bedankt voor het lezen!